itiraf

şiirden, heykellerden, aşktan söz ediyoruzve dünyaya ayak uyduramamış biri olarak kendimizden."hiç kimseye benzemiyoruz, hep dışarda kalıyoruzişte kocaman burnumuz: mutsuzluğumuz" diyorum,coşkuyla alkışlıyor dostlarım beninasıl da çok seviyoruz sözcükleri!anlatacak şeyimiz kalmadığında, sonunda sustuğumuzda,saklanmaya çalışırken ışığa yakalananiğrenç bir hayvanın gözlerine benziyorgözlerimiz, gözleriniz, gözleri...

barış bıçakçı

***

edebiyat birikimimi barış bıçakçıdan once ve sonra diye 2 ye ayırırım.

hayatıma giren kadınlar

bugun acı bır sekılde farkettiğim bir gerçekliğim diyebilirim bu duruma. can sıkıntısı ve acaba değişmişmidir acaba eski saflıgı kadar olmasada yine guzel gunler yaşayabılırmıyiz merakıyla aylini aradım. telefon numaramı silmiş kimsiniz diye mesaj attı. yemek yıyelım mı dedim kendısıne zarar verdiğimi artık ortak hiç birşeyimizin olmadıgını gorusmek istemediğini soyledi. kendısıne zarar verdiğimi soylemesı elbet komıktı kumulatıf manada baktıgımızda onun bana ve aileme net bir zarar verdiği çok açıktı peki ya daha oncekı kız arkadaşlarım onlarda çıkıp karşıma sen bana zarar verdin deseler ne düşünürdüm? sanırım pek yanıt veremezdim. cunku hepsinden ayrılmak isteyen bendim, sonunda sorun olacağını hissettiğim şeyleri bile bile başlamıştım belki bir yalnız kalamama belki cinsel bir çekim belki paylaşım derinliğiydi benı bu ilişkilere başlatan. ilişkilerim bir yere gelipte tıkandıgı zaman -ki coğu onceden tahmın edilebilir şeylerdi bence- hep arkamı donup gitmeyi tercih ettim. geriye arkamda gozu yaşlı kadınlar bıraktım. hepside tekrar denememizi istedi belki bunun nedenı onlar ıcın zamansız olan bu bitiş yada gerçekten benı sevdikleri için bilmiyorum gerçek nedenını. net olamıyorum, liberal zaman zamanda pragmatist davranıyorum bu benı yavşak bir adam yapıyor olabilir, benım hayata karşı tutunma adaptasyonu dediğim bu temelsizlik ve kuralsızlık benı olmak istediğim kişiden uzaklaştırıyor. bu durum hoş değil.